Osnowa i modyfikacja bitumu w papach dachowych. Przewodnik po trwałych hydroizolacjach

Dach płaski należy do elementów budynku poddawanych silnym obciążeniom środowiskowym. Wykonana na nim hydroizolacja musi bezawaryjnie znosić ulewne opady, długotrwałe zaleganie śniegu, gwałtowne zmiany temperatury oraz intensywne promieniowanie słoneczne.

W przypadku zastosowania tradycyjnych pokryć bitumicznych o zachowaniu szczelności decydują dwa podstawowe parametry materiałowe: zastosowana wewnątrz rolki osnowa oraz sposób modyfikacji samej masy bitumicznej.

Sam bitum oksydowany, stosowany w starszych technologiach, pod wpływem mrozu i promieni UV bardzo szybko tracił elastyczność, stając się podatnym na spękania i uszkodzenia.

Współczesne papy polimerobitumiczne to zaawansowane kompozyty, w których syntetyczny kauczuk lub tworzywa sztuczne nadają masie niespotykane wcześniej właściwości robocze, a stabilna wkładka nośna przejmuje wszelkie siły rozciągające i ścinające.         

Rola osnowy w strukturze papy bitumicznej

Osnowa stanowi rdzeń papy bitumicznej, odpowiadający za jej wytrzymałość mechaniczną, elastyczność oraz stabilność wymiarową.

Bez odpowiedniej wkładki nośnej sama masa bitumiczna uległaby rozerwaniu pod wpływem pierwszego silniejszego naprężenia wywołanego pracą konstrukcji budynku.

Na rynku dominuje wykorzystanie dwóch podstawowych rodzajów osnów: włókniny poliestrowej oraz włókna szklanego.

Włóknina poliestrowa, stosowana najczęściej o gramaturze w granicach od 160 do 300 g/m², charakteryzuje się dużą elastycznością oraz wysokim rozciągnięciem względnym. Materiał ten potrafi przejąć potężne naprężenia mechaniczne i termiczne, a po ustąpieniu siły odkształcającej powraca do pierwotnego kształtu.

Z tego względu papy na osnowie poliestrowej idealnie sprawdzają się na obiektach, w których występują zauważalne ruchy podłoża, jak chociażby dachy o konstrukcji z blachy trapezowej czy płyty warstwowe.

Osnowa z włókna szklanego charakteryzuje się dużą sztywnością i znikomą rozciągliwością. Daje ona powłoce doskonałą stabilność wymiarową, chroniąc pokrycie przed skurczem pod wpływem nagrzewania słonecznego.

Papy na włóknie szklanym stosuje się głównie tam, gdzie podłoże jest stabilne, a priorytet stanowi zachowanie idealnego kształtu powłoki na całej powierzchni.

Modyfikacja bitumu polimerami sbs i app

Sam bitum asfaltowy bez dodatków modyfikujących wykazuje dużą wrażliwość na temperatury, twardniejąc w czasie mrozów i mięknąc w letnim upale.

Wprowadzenie do masy bitumicznej odpowiednio dobranych polimerów poszerza zakres temperatur, w których materiał zachowuje pełną elastyczność i szczelność.

Najpopularniejszym rozwiązaniem jest modyfikacja elastomerem SBS, czyli styren-butadien-styrenem. Kauczuk SBS tworzy w masie bitumicznej przestrzenną sieć, która nadaje jej gumopodobną elastyczność oraz zjawisko pamięci kształtu.

Papy modyfikowane SBS zachowują giętkość w niskich temperaturach dochodzących do -25°C, co pozwala na bezpieczną pracę pokrycia podczas mrozów i zapobiega powstawaniu pęknięć na zagięciach i zakładach.

Alternatywną technologię stanowi modyfikacja plastomerem APP, czyli ataktycznym polipropylenem. Polimer ten nadaje masie wyższą odporność na działanie promieniowania ultrafioletowego oraz odporność na wysokie temperatury, sięgającą 150°C.

Papy z modyfikacją APP wykazują bardzo dużą odporność na spływanie z powierzchni pochyłych podczas upalnego lata, przez co znajdują szerokie zastosowanie na silnie nasłonecznionych dachach przemysłowych.

Wpływ przeznaczenia obiektu na dobór materiału

Każdy typ dachu stawia przed warstwą wierzchnią oraz podkładową odmienne wymagania eksploatacyjne.

Na tradycyjnym dachu płaskim największym zagrożeniem są cykliczne zmiany temperatur oraz promieniowanie słoneczne, co wymusza zastosowanie pap odpornych na utlenianie i zachowujących elastyczność przez dekady.

Z kolei tarasy oraz dachy użytkowe, po których poruszają się piesi lub pojazdy, wymagają odporności na nacisk punktowy i ścieranie, co osiąga się poprzez zastosowanie grubej osnowy poliestrowej.

Osobną kategorię stanowią dachy zielone, na których hydroizolacja znajduje się pod stałym obciążeniem substratu i wilgoci. W takich układach wierzchnia papa bitumiczna musi zawierać specjalistyczne dodatki chemiczne lub wkładki miedziane, które bezwzględnie powstrzymują korzenie roślin przed wrastaniem w strukturę pokrycia.

Wybór technologii montażu również zależy od specyfiki obiektu. Tradycyjne zgrzewanie palnikiem gazowym zapewnia dobrą kontrolę nad przetopem masy bitumicznej, jednak na podłożach palnych, na przykład drewnianych, konieczne staje się zastosowanie nowoczesnych pap samoprzylepnych, które eliminują użycie otwartego ognia.

Błędy montażowe obniżające trwałość hydroizolacji

Nawet najwyższej klasy papa bitumiczna o dobrze dobranej osnowie i modyfikacji ulegnie przyspieszonemu zniszczeniu, jeśli podczas prac dekarskich zostaną popełnione błędy wykonawcze.

Do najczęstszych uchybień na placu budowy należy rezygnacja z gruntowania podłoża preparatem asfaltowym, co powoduje niedostateczną przyczepność warstwy podkładowej i jej późniejsze odspajanie.

Równie istotnym problemem jest niezachowanie zalecanych szerokości zakładów podłużnych i poprzecznych czy niedogrzanie połączeń. Prawidłowy montaż rozpoznaje się po powstawaniu ciągłej, równej wypływki masy bitumicznej o szerokości od 0,5 do 1 cm wzdłuż całej krawędzi szwu, co stanowi dowód pełnego zespolenia arkuszy.

Szczególnej uwagi wymagają miejsca styków ze ścianami attykowymi, kominami oraz wpustami odwadniającymi. Brak profilowanych klinów wyoblających kąty czy niestaranne wywinięcie papy na pionowe elementy prowadzą do powstawania naprężeń i pękania materiału po pierwszym sezonie zimowym.

Stosowanie kompletnych rozwiązań systemowych od jednego dostawcy oraz dbałość o detale gwarantują utrzymanie bezawaryjności całej przegrody dachowej przez wiele lat nieprzerwanej eksploatacji.       

Źródło i zdjęcia: Bauder Polska Sp. z o.o.

Zapisz się na newsletter!

DARMOWY PORADNIK BUDOWLANY

PROSTO NA TWÓJ E-MAIL